شرّ اجنبی و دگردیسی که از آن گریزی نیست

پایان دی ماه ۱۴۰۴ به معنای پایان اعتراضات خیابانی بود که از هفته ابتدایی نخستین ماه آخرین فصل امسال از بازار پایتخت شروع شد و سپس در هجدهم و نوزدهم دی ماه به اوج خود رسید؛ وقایعی که با فراخوان اپوزیسیون خارج از کشور خشونت ها در آن تشدید شد و روایت های رسمی می گوید «به خاطر حضور عوامل وابسته به موساد و سیا در وقایع کف خیابان بیش از دو هزار نفر قربانی مزدوران بیگانه شده اند.»

التهاب اما در بهمن ماه به گونه ای دیگر کشور را فراگرفته است. اخبار گویای لشکرکشی هوایی و دریایی آمریکا پشت مرزهای آبی ایران است و دولت «دونالد ترامپ» پس از ربایش رئیس جمهوری ونزوئلا و در امتداد تهدیدهایش علیه جمهوری اسلامی نشان می دهد که می خواهد حملاتی را متوجه خاک ایران سازد.

در این زمینه سناریوپردازی های مختلفی صورت گرفته است از جمله برخی تحلیلگران می‌گویند ترامپ فعلا به دنبال محاصره دریایی ایران است تا اولا شریان های حیاتی اقتصادی ایران و فروش نفت را به صفر برساند و ثانیا حریف را محک بزند.

نگرانی جدی دولت ترامپ در شرایط کنونی امنیت اسرائیل است زیرا در صورتی که حملات آمریکا جدی باشد احتمالا مجددا اسرائیل هدف حملاتی تازه قرار خواهد گرفت و شاهد «وعده صادق ۴» خواهیم بود.

در این میان، قابل انکار نیست که گروهی هرچند نگران حملات آمریکا اما به چشم منجی به بیگانه نگاه می کنند و گمانشان این است که از پسِ حملات محتمل طرحی نو در این کشور درخواهد افتاد و دردهای مزمن ایران با نظام سیاسی دیگر شفا خواهد یافت.

سوای این واقعیت که با حمله خارجی یا بدون آن، وضعیت حکمرانی از حوزه آب و منابع طبیعی گرفته تا سیاست و اقتصاد و جامعه باید دگرگونی‌های جدی بیابد، گویا یک حقیقت بدیهی برای بسیاری پوشیده است و آن این که «هیچگاه بیگانه دردی از وطن دوا نکرده است.»

اگر از تجارب اشغال ایران توسط قوای روس و انگلیس و عثمانی در جریان جنگ جهانی اول و هنگامه قحطی بزرگ که در سال‌های پایانی سده سیزدهم خورشیدی، جان میلیون ها ایرانی را گرفت بگذریم و تبعات اشغال کشور را هم بعد از جنگ دوم جهانی نادیده بگیریم، سرنوشت کشورهایی که به اشغال بیگانه درآمدند طی همین سال ها که زندگانی کرده ایم پیش روی همه ما قرار دارد.

افغانستان بعد از حمله ۲۰۰۱ آمریکا دیگر کشور نشد و عراق با اینکه ۲۳ سال  از اشغالش توسط نیروهای آمریکایی و انگلیسی می گذرد هنوز سنگینی چکمه نظامیان آمریکایی را تحمل می کند و پول نفتش به خزانه داری آمریکا می رود و در صورت تایید بیگانه به آن دست می یابد و اختیار ثروت هایش را ندارد.

ترامپ بعد از دزدیدن رئیس جمهور ونزوئلا، خود را رئیس جمهور این کشور می خواند و علنا بیان می دارد نفت این کشور متعلق به ونزوئلایی ها نیست بلکه به آمریکا تعلق دارد.

رئیس جمهور آمریکا در روزهایی که سودای تصرف گرینلند را دارد، کشورهایی را که هنوز تصرف نکرده تهدید و برایشان تعیین تکلیف می کند و درباره مناسبات کانادا و چین می گوید: اگر کانادا با چین به توافق تجاری برسد و این کشور  به محل تخلیه کالاهای چینی تبدیل شود، ۱۰۰ درصد تعرفه بر آنها اعمال خواهم کرد.

با این اوصاف و اوضاعی که ایران در تاریخش داشته و در جغرافیایی که قرار گرفته و واقعیاتی که با آن دست و پنجه نرم می کند، دوای همه دردها را باید در داخل جست؛ چاره تغییر است و دگردیسی پیش از آن که دیر بشود.