سوای این واقعیت که با حمله خارجی یا بدون آن، وضعیت حکمرانی از حوزه آب و منابع طبیعی گرفته تا سیاست و اقتصاد و جامعه باید دگرگونی‌های جدی بیابد، گویا یک حقیقت بدیهی برای بسیاری پوشیده است و آن این که «هیچگاه بیگانه دردی از وطن دوا نکرده است.»

امروز بیش از هر زمان دیگری پروژه تغییر رژیم در دستور کار آمریکایی‌ها است و همین باعث شده پنجره مذاکره بین دو طرف عملا بسته شود

روایت‌هایی که در رسانه‌ها در روزهای اخیر منعکس می‌شود، گویای گسترش جغرافیای خشونت و گاه تغییر این جغرافیا است.

برخی می‌گویند مساله فقط صرفه اقتصادی استخراج نفت ونزوئلا نیست بلکه هدف اصلی ترامپ از حمله به ونزوئلا و برکناری مادورو توقف روند دسترسی چین یعنی اصلی‌ترین رقیب آمریکا به نفت ارزان است.

همچنان که در سند جدید امنیت ولی آمریکا تصریح شده، گویا مقابله با تهران به نوعی به اسرائیل برونسپاری شده و همین وضعیت نه جنگ نه صلح را تشدید می‌کند.

سعودی‌ها که در سال‌های بعد از بازگشایی روابط دیپلماتیک با ایران، به نوعی خود را از تهدیداتی نظیر اصطکاک با حوثی‌ها و ضربه‌پذیری مگاپروژه‌ها اقتصادی ایمن داشته‌اند، تنها امتیازی که به ایران داده‌اند دست برداشتن از مخالفت با مذاکره تهران و واشنگتن بوده است.

تکلیف آمریکا روشن است، ما هم باید تکلیفمان را روشن کنیم. اگرچه دیوار بی‌اعتمادی بلند است و قدرت‌های جهانی از جمله آمریکا بر اساس منافع خود رفتار می‌کنند، ولی این مساله نباید به انفعال و خودداری ما از بهره‌گیری از ابزار دیپلماسی و گفت‌وگو بیانجامد.

زمانی این جنگ فروکش کرد که حماس در مقاومت کردن تا انتها رفت و به آخر خط رسید؛ همانگونه که اسراییل در شقاوت تمام‌عیار ظاهر شد و حتی در جهان بی اعتبار شد

با فعال شدن مکانیسم ماشه از سوی تروئیکای اروپایی، شدت اثر بازگشت تحریم‌های شورای امنیت علیه اقتصاد ایران نامعلوم است.

برخی ایده‌هایی كه مطرح می‌شوند، نظیر آنچه كره‌شمالی با خروج از معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌ای انجام داد ...