سوای این واقعیت که با حمله خارجی یا بدون آن، وضعیت حکمرانی از حوزه آب و منابع طبیعی گرفته تا سیاست و اقتصاد و جامعه باید دگرگونی‌های جدی بیابد، گویا یک حقیقت بدیهی برای بسیاری پوشیده است و آن این که «هیچگاه بیگانه دردی از وطن دوا نکرده است.»

امروز بیش از هر زمان دیگری پروژه تغییر رژیم در دستور کار آمریکایی‌ها است و همین باعث شده پنجره مذاکره بین دو طرف عملا بسته شود

روایت‌هایی که در رسانه‌ها در روزهای اخیر منعکس می‌شود، گویای گسترش جغرافیای خشونت و گاه تغییر این جغرافیا است.

همچنان که در سند جدید امنیت ولی آمریکا تصریح شده، گویا مقابله با تهران به نوعی به اسرائیل برونسپاری شده و همین وضعیت نه جنگ نه صلح را تشدید می‌کند.

سعودی‌ها که در سال‌های بعد از بازگشایی روابط دیپلماتیک با ایران، به نوعی خود را از تهدیداتی نظیر اصطکاک با حوثی‌ها و ضربه‌پذیری مگاپروژه‌ها اقتصادی ایمن داشته‌اند، تنها امتیازی که به ایران داده‌اند دست برداشتن از مخالفت با مذاکره تهران و واشنگتن بوده است.

برخی ایده‌هایی كه مطرح می‌شوند، نظیر آنچه كره‌شمالی با خروج از معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌ای انجام داد ...

از دید برخی تحلیلگران، تحریم‌های آمریکا طی سال‌های اخیر موجب شده تا آثار اقتصادی راه افتادن مکانیسم ماشه با حداقل برسد. گروهی اما تبعات اقتصادی این اقدام را نیز قابل‌توجه می‌دانند

خروج از جغرافیای ترانزیت بین‌الملل و منطقه را باید تهدیدی جدی در ارتباطات خارجی ایران به شمار آورد.

دالان ترامپ در مرز ایران و ارمنستان این کریدور نفوذ ایران و روسیه را در قفقاز کاهش داده و قدرت ترکیه، آمریکا و اسرائیل را افزایش می‌دهد.

نظام حکمرانی درگیر به تعویق انداختن تصمیم‌گیری در امور مهم و حیاتی است که نتیجه آن ممکن است فراتر از خسارت و جریمه بی‌تصمیمی باشد و کشور را بر لبه پرتگاه‌هایی مهلک قرار دهد