همچنان که در سند جدید امنیت ولی آمریکا تصریح شده، گویا مقابله با تهران به نوعی به اسرائیل برونسپاری شده و همین وضعیت نه جنگ نه صلح را تشدید می‌کند.

به نظر می‌رسد کاهش تنش با ایران از طریق تداوم سیاست «فشار حداکثری» برای کشاندن تهران پای میز مذاکره از یک سو و ترمیم شکاف‌های بین اعراب و اسرائیل پس از «طوفان الاقصی» و بازگرداندنشان به فرایند «صلح ابراهیم» برنامه‌ای است که ترامپ در قبال خاورمیانه دنبال خواهد کرد و به احتمال بالا نتانیاهو در ادامه آتش بس با حزب الله، تن به آتش بس در نوار غزه خواهد داد.

ثبت و انتشار آخرین لحظات زندگی سنوار نشان داد که نه او جاسوس بوده و نه از ترس مرگ مخفی شده بلکه متفاوت با دیگر رهبران شاخه سیاسی، کف میدان جنگ و در نزدیک‌ترین فاصله با اشغالگران صهیونیست حاضر بوده است.

تشدید تنش از سوی صهیونیست‌ها در روزهای اخیر نشان از آمادگی این رژیم برای حمله زمینی تمام عیار به لبنان دارد.

هر نوع جنگ‌افروزی در منطقه در شرایط کنونی، سیاست خارجی و سرنوشت تحولات داخلی آمریکا را گروگانِ بقای نتانیاهو در قدرت خواهد گرفت

در قلمرو اصلی‌ترین حامی حزب الله، انتخابات به اصلی‌ترین مساله روز تبدیل شده است. نکته قابل تامل آنکه در رقابت‌های انتخاباتی، سیاست خارجی تهران در قبال محور مقاومت و حمایت از متحدان منطقه‌ای یکی از کمرنگ‌ترین محورهای میزگرد و مناظرات انتخاباتی بود.

قطار جنایات جنگی اسرائیل با سوخت آمریکایی با گذر از ایستگاه رخدادهای خونباری چون کشتار در بیمارستان «الاهلی المعمدانی»، حمله به مدرسه «الفاخوره» و ... به سمت مقصد موهوم آتش بس به حرکت خود ادامه می‌دهد.

در هیات حاکمه آمریکا بر خلاف دوره «باراک اوباما» دوگانگی حتی در سیاست‌های اعلانی در قبال رفتارهای تل‌آویو به چشم نمی‌آید

پرسشی که مطرح است اینکه آیا سران صهیونیستی متوجه عواقب رفتار ضدانسانی و به عبارتی قضاوت تاریخ و افکار عمومی نیستند؟

حتی خوش‌بین‌ترین مقامات اسرائیلی نیز حاضر نیستند روی تغییر رژیم در تهران شرط‌بندی کنند